Vroeger, toen CU2 hip was en twitter en facebook nog niet bestonden, was ik al helemaal gek van vragenlijstjes. Gewoon lekker keuvelen over mijzelf. Dat ik nog nooit een welbekende tag heb ingevuld is dan ook vrij verrassend. Dus daarom kunnen jullie vandaag vanalles over mij lezen in de A,B,C, tag die op internet rondzwerft!
Enjoy!

Age: 24 jaren jong!
Best friends: Geesje (die allergisch is om bff genoemd te worden), Daniëlle en Chinar
Chore you hate: Stofzuigenm without a doubt. Dat geluid! Aarrgghh!
Dreamhouse: Een huis die groot genoeg is voor al mijn rotzooi en die van Vriendje. Onze eensgezinswoning is nog te klein…
Essential start of your day: Een sigaret. Eerst roken, dan wakker worden
Favorite color: Rood
Gold or silver: Zilver
Height: 1,65 of zo iets, precies weet ik het niet eens
Instruments I play: Radio bespelen. Radio, cd’s en zelfs casettebandjes kan ik er mee bespelen. Wat een talent!
Job title: Administratief medewerkster en een beetje aan de kassa hangen in een sieradenwinkel
Kids: 3! Nu niet, dan niet en nooit niet. <3
Life is incomplete without: Vriendje, Vriendinnen, Familie en mijn beestjes.
Music that you always listen to: Bruno Mars, Michael Jackson en hele vreselijke knuffelrock.
Nickname: Friekske, Carlijn (mag alleen mijn vader zeggen), Bananenslet (word alleen geaccepteerd van Chinar),
Overnight hospital stays: Geen een, thank god.
Phobias or Fears: Spinnen, hoogte, diepte, dood en voeten *gruwel8
Quote from a movie: Ik heb allemaal kokosnoten in mijn kar, tiereliedie! Die verkoop ik in de grote stad. Kleine grote, bijna zo groot als je kop! – Leeuwenkoning <3
Reason to smile: Iedere reden om te lachen moet je aangrijpen.
Siblings: 1 broer, Joeri.
Time you wake up: Op z’n vroegst half 7 op maandag en vrijdag.
Underwear: Onder: Hunkemöller, boven: Marlies Dekkers
Very important date this year: 5 augustus, dan ben ik een jaar samen met Vriendje!
Worst habit: Mijn ‘lichte’ drang om alles ‘iets’ dramatischer in te zien dan dat het daad werkelijk is.
X-rays you’ve had done: Ppff zo verschrikkelijk veel al, kan ik me allemaal niet herinneren.
Yummy food you make: Cupcakes, Taart en bonbons (ik hoor iig altijd dat ze lekker zijn)
Zoo animal: Alle katachtige.

Zo, ik hoop dat jullie nu weer een stukje wijzer zijn geworden. Tot de volgende tag!

Sinds enige tijd ben ik regelmatig werkzaam in een winkel. Aangezien ik maar 16 uur per week op kantoor werk en ik gevraagd werd om afentoe in de winkel in te vallen heb ik deze kans om wat bij te verdienen gelijk gegrepen.

Nou is het niet het meest interessante werk en zou ik het voor geen goud fulltime willen doen, toch maak je regelmatig interessante dingen mee. Of beter gezegd: je komt interessante mensen tegen.

Zo heb je de inzichzelf mompelende mensen. Ze komen alleen en beginnen bij binnenkomst al te brabbelen. Bang dat je ze negeert als ze echt een vraag stellen en je klantonvriendelijk noemen ben je altijd alert. Deze mensen zijn dan ook dood vermoeiend. Nadat ze uitgemompeld zijn en iets gevonden hebben om te kopen willen ze vaak heel hun levensverhaal kwijt. 3 keer. Onderin een plastic tasje zit een verfrommeld briefje van 5 euro waarmee ze betalen en vervolgens tellen ze het wisselgeld 6 keer na. Nog 6 keer doen ze een poging om een langdurig gesprek aan te knopen voordat ze langzaam de winkel uit schuifelen.

Dan heb je ook de tienermeisjes. Vaak komen ze in groepjes binnen en het meest diepzinnige gesprek dat ik ze ooit heb horen voeren gaat over die ene keer dat de ander zijn teen stootte. Bijna identiek gekleed struinen zij de ene naar de andere winkel af om er maar zo hip en vooral normaal uit te zien. Regelmatig roept er een ontzet uit: oh, moet je daar kijken! Altijd in de hoop dat vriendin haar steunt en ze later iets te lachen hebben “weet je nog, in die ene winkel!” Maar zodra vriendin-lief zegt: oh wat leuk! Dan kan de eerste wel door de grond zakken en probeert zo snel mogelijk haar opmerking recht te trekken door enthousiast mee te roepen. Vooral de chanel oorbellen zijn favoriet bij deze categorie.

En dan zijn er nog de verliefde stelletjes. Samen komen ze als 1 binnen en kijken meer naar elkaar dan naar de collectie. Alsof ze een parade lopen waarin ze moeten laten zien hoe verliefd ze wel niet zijn schuifelen zij gearmd door de winkel. Geen seconde laten zij elkaar los en om de 5 seconde moet er even een kusje uitgewisseld worden. Zelden wordt er iets gekocht, maar dat is niet zo moeilijk. Je kan natuurlijk moeilijk iets uitzoeken als je lippen vastgezogen zitten aan je wederhelft. Wordt er wel iets gekocht is dit vaak een niet misselijk cadeau waarbij geld geen probleem is. Voor de kassa wordt het bedankje, in de vorm van nog meer gezoen, ingewisseld.

Ook veel gezien zijn de moeder-dochter relaties. Vooral moeders met tiener dochters zien af. Alles wat moeder aanwijst vindt dochter stom. Maar owee dat moeder iets stom vindt wat dochter aanwijst. Na een hoop gebok en de telefoon minimaal 600x is gecheckt mag moeder naar de kassa gaan om af te rekenen. Een ‘dankjewel’ kan er niet vanaf en moeder slaakt een diepe zucht ‘hoe lang duurt die pupertijd nog?!’.

Ook oma’tjes schuifelen regelmatig binnen. Met hun gezicht 3 cm van de wand af (anders kunnen ze het niet zien) struinen ze de wand af en als ze dan iets hebben uitgezocht komen ze enthousiast naar de kassa “Mooi he, mevrouw!” Roepen ze in de hoop op bevestiging. Nou mevrouw, nee. Niet echt. Ik hou niet van parels, bloemetjes patronen of opvallende kettingen. Maar ik moet toch ook mijn geld verdienen en in deze winkel gaat dat toevallig makkelijk. Maar ik lach vriendelijk en de oma’tjes gaan weer verder nadat ze een dikke fooi hebben gegeven “Die 5 cent mag je houden hoor meisje”.

Dan heb je ook nog de verlegen types. Te onzeker om zelf te beslissen willen ze graag je mening. Maar dit is geen winkel waarbij je na 1 stap binnen gezet te hebben al gelijk aangevallen word. Dus als mensen mijn hulp nodig hebben moeten ze dat gewoon even vragen. Of een keer mijn kant op kijken, zachtjes kuchen. Ik heb een hint snel door. Dan stap ik op je af en vraag ik of ik je ergens mee kan helpen. Maar de verlegen types zijn nog te verlegen om mijn kant op te kijken. Of te kuchen. Dus staan ze een tijdje rond te draaien tot ik hun minimale hint oppak en vraag of ik kan helpen. Onverstaanbaar mompelen ze hun vraag en stralend gaan ze weg als ik

Ach, ik vermaak me wel op 11 uur durende werkdagen.

Ik heb een talent. Of misschien is het beter een gave te noemen. Hoe dan ook, ik ben hier erg goed in. Beter dan andere mensen. Sterker nog, ik heb nog nooit mensen ontmoet of zelfs maar van gehoord die dit ook kunnen. Ik ben de enige in mijn soort. Misschien is het leven wel één groot complot en doen andere mensen het wel expres zodat het lijkt dat ik een talent heb. Of het is gewoon kei hard toeval. Ik hou het op het laatste.

Waar ik het over heb? Producten eten of drinken die vervolgens uit de handel gehaald worden. Expres doe ik het niet. Nee, het is echt puur toeval. Ik ben gewoon een hele moeilijke eter. Ik lust bijna niets. En als ik dan iets vind wat ik echt heel lekker vind, dan is het vervolgens nergens meer te krijgen. Geloof je het niet? Hier wat voorbeelden.

Dubbel Frisss appel-zwarte bes Light – iedere dag dronk ik een literpak (ja mensen, dubbel frisss zat eerst in liter pakken voor dit de bekende 1,5 liter pakken werken). Wekelijks kocht mijn moeder de halve voorraad van dit product om mijn dorst te lessen. Ik dronk namelijk niets anders. Alleen dit. Tot op een dag het niet meer te krijgen was. Wel de niet-light versie, maar die vond ik niet zo lekker. Dus ik moest overstappen. Carly dronk geen Dubbel Frisss meer.

Punica Multivitamine – Geen Dubbel Frisss meer? Dan gaan we toch Punica drinken. Niet bij iedere supermarkt verkrijgbaar, dus ging mijn moeder trouw iedere 3 weken naar de Plus supermarkt om de 30 (!!) Bestelde flessen op te halen. Want ja, die 4 flessen die deze supermarkt op voorraad had, was te weinig. Dus bestelde wij ze gewoon. Tot we te horen kregen dat ze uit het assortiment waren gehaald. No biggie, halen we ze toch bij de Jumbo. Think again, die besloot ze ook maar uit het assortiment te halen. Maaarrrr ergens in Friesland zit een supermarkt die ze nog wel verkoopt. Nou ben ik niet zo wanhopig dat ik vanuit het brabantse land naar Friesland rij om wat te kunnen drinken, maar mijn Friese schoonzus brengt braaf 30 flessen mee zodra zij bij haar ouders komt. Voor zolang er nog te krijgen zijn…

Camel Full-flavor - Jawel! Zelfs mijn sigaretten moeten lijden onder mijn gave. Al jaren zat er trouw een rood pakje sigaretten in mijn tas. Camel Full-flavor. Al jaren genoot ik van deze kankerverwekkende stokjes. Tot ik vrolijk naar mijn vertrouwde supermarkt huppelde voor een nieuw pakje en ik de teleurstellende woorden te horen kreeg: niet meer verkrijgbaar. Maar zoals het een volwassen, intelligente vrouw beaamt, ben ik gewoon overgestapt op een ander merk.

Slagroom-yoghurt – Ik hoor je al denken: eej, dat is er nog wel. NEE! Slagroom-vla is overal te krijgen maar slagroom yoghurt niet. Ik ben niet zo’n toetjes-eter, maar voor dit goedje kwam ik mijn bed uit. Heerlijk. Maar helaas, niet meer te krijgen.

Nog zo’n toetje - Ik weet de naam niet meer. Het was een grote bak met 2 kleuren pudding erin. Iets van yoghurt en iets van een fruit substantie. Die moest je dan door elkaar scheppen en dan had je het meest lekkere toetje ooit. Soort van grote bak danoontje. Ik weet nog dat de reclame, die altijd op tv kwam, iets was met kleine poppetjes. Vaag, ik weet het. Maar ik vond het lekker. En nu is het niet meer te krijgen.

Coebergh Sparkle – afgelopen zomer heb ik heel wat uurtjes doorgebracht in mijn jacuzzi (opschep, opschep). Gezicht in de zon, bubbels om mij heen en in mijn hand een ijskoud glaasje Coebergh Sparkle. Het goede leven. En nu? Nu ben ik al een maand opzoek naar deze drank, maar mijn 3 vaste slijters (voor zover ik die heb) melden mij allemaal hetzelfde: “sorry mevrouw, die zit niet meer in ons assortiment”. Maar ik geef nog niet op! Al moet ik het (net zoals mijn Dr. Pepper Zero, die niet in Nederland verkrijgbaar is, maar dus wel in mijn koelkast staat) uit het buitenland laten overkomen. Ik zal niet rusten voor ik de laatste fles Coebergh Sparkle in mijn handen heb.

Toeval? Het zal best. Maar ik vrees voor de dag dat ze mijn geliefde zaanse mayonaise uit de handel halen, dan zal ik pas echt ontroostbaar zijn.

Dat ik slecht ben ik ziek zijn heb ik jullie de laatste keer al uitgebreid verteld. Dat ik in de afgelopen 3 maanden 4 keer keelontsteking had viel dan ook niet echt in goede aarde bij mijzelf. Door deze ontstekingen moest ik keer op keer aan de antibiotica wat er weer toe leiden dat ik steeds een schimmelinfectie kreeg. De laatste keel ontsteking ging echter gepaard met een blaasontsteking en een schimmelinfectie, die weer omsloeg in een ontsteking op een plaats waar wij vrouwen geen ontsteking willen hebben, if you know what I mean, en door al deze ontstekingen heeft ook mijn psoriasis besloten om zich met spoed uit te breiden. Oftewel, ik was doodziek en verging van de pijn. Ik was misselijke van de tramadol, had last van mijn maag van de paracetamol en hoewel ik 4x per dag mijn tanden poets zien mijn tanden groen van de antibiotica en nog altijd ging ik niet vooruit. Tijd voor de dokter om mij eens door te sturen.

Natuurlijk wist ik zelf allang wat het probleem was, ik was 4 jaar geleden namelijk al eens op het matje geroepen bij de KNO arts maar met een goede smoes heb ik mij toen onder een operatie uit kunnen praten. Dit keer ging mij dat minder goed af. De kno arts keek in mijn keel, zette grote ogen op en greep naar de telefoon. Mijn amandelen moeten er namelijk met spoed uit. Nou zou je denken, amandelen eruit is niets, dat doen ze bij zoveel kinderen. Paar ijsjes eten en weer gaan. Nou, bij volwassen schijnt dat toch iets anders te gaan. Verschillende ervaringsdeskundige om mij heen hadden mij al gewaarschuwd maar zelfs de KNO arts en haar assistente waarschuwde mij voor deze uiterst pijnlijke operatie. En ik ben niet goed met pijn.

In mijn hele leven ben ik nog nooit geopereerd, nog nooit onder narcose geweest en heb ik zelfs nog nooit in een ziekenhuis bed gelegen. Ik ken wel blind de route in het ziekenhuis en heb iedere specialist al eens bezocht, maar een operatie is toch wel andere koek. Daarbij heb ik een serieuze fobie voor naalden en een pijngrens nog lager dan het IQ van barbie uit Oh Oh Cherso. Gelukkig heb ik een heel team van verzorgende achter mij staan. Vriendje is een expert in verzorgen en ook mijn moeder is een echt verzorgend typetje, dus qua verzorging zal ik niets te kort komen.

Maar toch schijt ik in mijn broek bij het vooruitzicht aan 10 november 2011, de dag dat ik afscheid moet nemen van mijn amandelen.

Ik ben een echte vrouw. Mijn overvolle kledingkast bestaat grotendeels uit rokjes en jurkjes en ik heb een aparte kast aan moeten schaffen om mijn make up verzameling in op te kunnen bergen. Daarbij heb ik nog lades vol met producten voor haar-, gezicht-, en lichaamsverzorging. Ik kijk alleen romantische comedy’s en heb altijd wel wat te zeuren. Op en top vrouw dus. Maar ook heb ik hier en daar wel een mannelijk trekje. Ik lach het hardste om platte, sarcastische of vrouwonvriendelijke grappen. Ik kan ongeveer 100 meter op hakken lopen en loop er regelmatig als een slons bij. Ik voel me het best op mijn nike air max en hou van harde muziek.

Mijn vrouwelijke kant vind het heerlijk om voor mensen te zorgen en ben dan ook altijd in de weer om het mensen naar hun zin te maken. Het liefst zorg ik natuurlijk voor Vriendje. Ik was zijn kleding, poets zijn huis en verzin wat we ’s avonds eten en zorg dat dit klaar staat. Hoewel ik het heerlijk vind dat Vriendje veel beter kan koken en ik dus nooit in de buurt hoef te komen van het gasfornuis, ben ik een gelukkig mens als Vriendje mij aankijkt en verteld hoe lief hij het vindt wat ik die dag allemaal gedaan heb voor hem.

Mijn mannelijke kant daarentegen komt pas echt naar boven als ik ziek ben. Daar waar mijn moeder niet aan ziek zijn doet en zelfs met 40 graden koorts nog doorgaat, begin ik al te zuchten, te kreunen en te klagen als ik nog maar nies. Door mijn extreem lage pijngrens en alle afwijkingen en ziektes begint mijn huid te branden zodra ik grieperig word. Daarbij heb ik extreem vaak oor- en keelontsteking en ook dit is niet iets wat ik fluitend doorsta. Klagend, zuchtend en huilend (oke, dat laatste is niet zo mannelijk) doorsta ik mijn ziektebed terwijl ik alles en iedereen inzet om mij zo snel mogelijk beter te laten worden. Ik wil alleen maar soep eten (die ik nog net zelf maak) en ik verwacht van Vriendje dat hij om het half uur vraagt of ik nog een bakje thee wil. Mocht Vriendje niet in staat zijn om voor mij te zorgen (ik laat ‘m nog net geen vrij nemen van zijn werk) stuur ik mijn moeder een zielig berichtje dat ik ziek ben. Natuurlijk in de hoop dat ik een berichtje terug krijg of ze iets voor me moet doen. Niet dat dat nou nodig is, maar het gebaar is zo fijn. Mijn dagen slijt ik door op de bank films te kijken of te playstationen en hier en daar een dutje te doen. Om mij heen liggen overal spullen. Pijnstillers, lege kopjes, doos tissues, prullenbak en een asbak. Ik kan dan wel ziek zijn, maar roken blijf ik. Zo eigenwijs als een vent. Als ik na een dag of 2, 3 mezelf weer wat beter voel begin ik mij te irriteren aan de rotzooi die ik heb gemaakt en begin ik, als een typische vrouw, zenuwachtig alles op te ruimen. De mensen om mij heen kijken spontaan een stuk blijer en zijn in hun nopjes als ik zelf weer begin te zorgen. Dat is voorbij.

Tot de volgende griep.

Hoewel ik vroeger altijd een magere spriet was heb ik vanaf mijn 18e last van overgewicht. Niet schrikbarend (in mijn ogen) maar toch was ik te zwaar. Dit begon met een paar kilotjes maar na een tijdje stopte ik met op de weegschaal staan en had ik zelfs moeite met kleding vinden in de juiste maat. Het is gewoon erg lastig om 21 jaar te zijn, maat 44/46 te hebben en toch nog leuk gekleed te willen zijn. Ik vond shoppen dan ook niet echt leuk meer. Toch deed ik niets aan mijn overgewicht. Hoewel mijn buik in de weg zat bij het strikken van mijn veters vond ik het allemaal wel prima en bleef ik mezelf volstoppen met allerlei eten. Rond die tijd zat ik ook niet zo lekker in mijn vel en ik ben een enorme emotie-eter. Tot ik afgelopen januari genoeg had van mezelf. Ik was al wat afgevallen (merkte ik aan mijn kleding) en ik besloot voor het eerst in jaren op de weegshcaal te gaan staan. 78 kilo bij een lengte van 1.65 is niet best. Ik besloot mezelf niet op dieet te zetten maar te stoppen met alles zomaar lulkraak in mijn mond te stoppen. Mijn enorme mayonaise verslaving werd stopgezet en in plaats van 1 pot mayo per week mocht ik vanmezelf nog maar maximaal 1 eetlepel mayonaise per dag. Ook mijn lunch van 8 boterhammen werd terug geschroefd naar 4 boterhammen of 1 maaltijdsalade. Doordat ik mezelf niets verbood was het vol te houden en aangezien ik mezelf maar om de 2 weken woog was het steeds een positief resultaat.

Mijn streef gewicht had ik ingesteld op 60 kilo, maar helaas is mijn motivatie de laatste 3 maanden ver te zoeken. Toch klaag ik niet teveel aangezien ik zonder op mijn eetpatroon te letten blijf schommelen tussen de 63 en 65 kilo…. dit betekend dat ik ongeveer 14 kilo ben afgevallen. Mijn laatste aankoop was zelfs een broek in maat 34 en hij zit als gegoten. Ik ben hoe dan ook trots op mezelf met dit resultaat!

Ik begin 2009

Ik eind 2009

Ik in 2011

ik in 2011

Het moest er toch een keer van komen. Niet dat ik er op zat te wachten, maar echt te vermijden was het niet. Ik heb het wel geprobeerd. Met alle kracht die ik in mij had. Ik heb geprobeerd mijzelf wijs te maken dat het niets was. Leuk voor even. Niets serieus. Gewoon een soort van vakantieliefde. Maar dan zonder verliefdheid. Friends with benefits zonder vriendschap. Scharrels zonder sex. Dat soort dingen. Alles wat leuk was en goed voelde maar dan zonder verplichtingen. Gewoon leuk zoals het is. Want gevoelens kwamen er toch niet bij kijken. Nee joh, ben je gek. Verliefd worden doe ik toch helemaal niet aan.

En dus gingen we een avondje film kijken. Zonder verplichtingen. Zonder dat hij iets van mij verwachtte. Gewoon film kijken en een beetje oppervlakkig kletsen. Net zoals onze allereerste date, die toen onwijs was tegen gevallen. Zo iets. Maar dan bij hem thuis. En zo ging het ook. Op die wilde zoenpartij, aan het einde van de avond, na. Daarna zouden we elkaar weer een tijd met rust laten, want gevoelens hebben we niet voor elkaar en ik heb ook gewoon een leven. 2 dagen later zat ik weer op de bank bij hem. Verwikkeld in en heftige tong worstel match. Die kriebels in mijn buik negerend. Dat had immers niets met hem te maken, maar met het feit dat het gewoon even geleden was voor mij.

Dat we dezelfde humor hebben is vanaf dag 1 duidelijk maar dat we ook uren, nachten, dagen lang met elkaar konden praten was een beetje verrassend voor mij. Maar wel leuk. Verbazingwekkend. Dat ook. Maar wel leuk. Dat ik mij zo thuis voelde dat ik na 2 weken al bleef slapen had ook niets met verliefdheid te maken. Maar met vertrouwen. Er was immers niets gebeurd. Op een halve nacht zoenen na. Maar we voelen dan ook niets voor elkaar. Ik in iedergeval niet voor hem. Hij is leuk ja. Maar dat zei ik al eerder Ik vind het leuk om bij hem te zijn ja. Maar verliefd? Nee joh. Buikgriepje. Dat moest het zijn.

En zo gingen wij door. Steeds meer tijd met elkaar doorbrengen. Steeds meer zoenen en ik bleef steeds vaker slapen. En dan ook echt slapen. Al geloofd geen hond dat. Maar dat maakt niet uit. Als wij maar beter weten. We gingen steeds meer samen doen. Van boodschappen tot verjaardagsfeestjes. Wij deden het samen. Maar niet omdat we een relatie hadden, gewoon omdat we het leuk vonden om met elkaar om te gaan. Mijn buikgriep werd steeds erger en vooral op de momenten dat ik hem aan zag komen lopen ging mijn buik als een gek tekeer. Geen verliefdheid. Honger. Zulke dingen.

Tot op een avond het niet bij zoenen bleef. De kleding stukken lagen door heel mijn kamer gegooid. Een lege condoom verpakking op mijn kussen en de krassen op zijn rug. Terwijl ik languit op mijn rug lig bij te komen met een sigaret in mijn handen komt hij tegen mij aangerold. Of het nou klaar is. Of hij nu eindelijk van de daken mag schreeuwen hoe verliefd hij is. Dat hij mij leuk vond had hij wel vaker aangegeven. Maar verliefd? Dat was ook voor mij nieuw. Terwijl ik hem verbaasd aankijk komen er woorden uit zijn mond die hij uit een of andere film gejat moet hebben “Mag ik je vanaf nu alsjeblieft mijn vriendin noemen?” Uit automatisme wil ik nee zeggen maar mijn buikgriep en honger spelen spontaan op en zelfs mijn tenen tintelen. Een verlaat orgasme? Of zou het dan toch…. Als ik mijn mond open doe en mezelf ja hoor zeggen weet ik niet wie ik meer verbaas. Mijn lichaam in iedergeval niet want ik word overvallen door een gelukzalig gevoel.

Ik denk dat het toch tijd word om het toe te geven. Ik ben stapelverliefd op een man die ik nu godzijdank mijn vriend mag noemen.

Dag jongeman.

Eigenlijk begin ik al verkeerd. Want zo jong ben jij niet meer. De 30 ben je al gepasseerd. Dat maakt je niet heel oud. Maar ook niet echt jong. Maar dat maakt mij niet uit. Hoe oud je ook bent. Want ik vind je toch wel leuk.

Ik vind je leuk ja. Ik hou ervan om bij je te zijn. Ik hou er van hoe jij begint te stralen als je mij aanziet komen. Ik hou ervan hoe je verlegen word als ik binnen kom. Ik hou ervan hoe je om mij heen draait, te verlegen om mij in een keer vast te pakken. Ik hou ervan om in je armen te liggen. Ik hou ervan om jou armen om mij heen te voelen. Ik hou ervan hoe je zachtjes over mijn armen streelt en zachtjes in mijn haren kust. Ik hou ervan om op te kijken en jou ogen te ontmoeten die mij aankijken alsof ik god’s gift to mankind ben. Ik hou ervan hoe je er soms een opmerking uit flapt en mij onzeker aankijkt hoe ik er op reageer. Ik hou ervan hoe je hard lacht als ik je belachelijk maak. Ik hou ervan hoe wij dezelfde humor hebben. Ik hou er van om in jou armen wakker te worden. Ik hou ervan hoe je zachtjes vraagt of ik toch wel goed geslapen heb en om de 5 seconde vraagt of ik iets nodig heb.

Je zou denken dat ik niets liever wil dan bij jou zijn. En dat is waar. Maar iets houd mij tegen. En dat weet jij ook. Je weet dat er iets is, waarom ik mijzelf niet aan jou kan en wil binden. Maar je weet niet wat het is. Dat is niet zo raar. Want ik weet het zelf ook niet precies. Ik ken je nog niet goed genoeg om mijzelf helemaal open te stellen voor jou. Jij wil overal over praten en alles wat mij tegen staat veranderen, maar toch twijfel ik nog. En buiten dat ben jij gewoon fout. Hoe goed je ook voor mij bent. Jij bent de ultieme foute man. En toch kan ik niet bij je wegblijven. Want je bent echt lief voor mij. Heel erg lief. Je doet alles voor mij. Maar jou levensstijl sluit niet aan op de mijne. Jij doet dingen die niet door de beugel kunnen en daar kan ik niet mee leven. Jij vindt dat vreselijk en doet er alles aan om een goede man te worden. Maar ik wil jou niet veranderen. Je bent leuk zoals je bent. Maar of wij daardoor een kans maken?

Of wij samen een toekomst hebben? Waarschijnlijk niet. Maar is het nou zo fout om er zoveel mogelijk van te willen genieten zolang het leuk is?

“Ben je helemaal besodemieterd?” Dat is ongeveer het eerste wat in mij opkomt als je vraagt wat ik tegen ‘date’ zou zeggen als ik hem nog een keer zou spreken. Wie ‘date’ is vraag je? Laten we maar eens bij het begin beginnen dan.

Vrijdagavond. Samen met mijn vaste stapvriendin hang ik weer in de kroeg. Vaste prik. Maar dit keer was het anders. Andere kroeg. En boeiender nog: andere mannen. Terwijl vriendin buiten een praatje staat te maken met een bekende hang ik verveeld tegen de kassa. Ik maak een praatje met de jongen achter de kassa. Hij is lang. Niet lelijk ook. We raken in het meest kansloze gesprek ooit en ik lach mij ziek. Pluspunten. Ik hou van lachen. Als dank voor het gesprek stop ik hem mijn telefoonnummer toe. ‘S avonds krijg ik nog een berichtje dat hij mij een goede nacht wenst. Nog meer pluspunten. Geen dagen laten wachten, gewoon gelijk actie. Duidelijkheid. Hou ik van.

De volgende dag blijven onze telefoons piepen en vliegen de berichtjes heen en weer. Uiteindelijk vraagt hij of ik diezelfde avond nog mee naar de bioscoop wil met hem. Ik maak hem gelijk even duidelijk dat ik absoluut niet op een relatie (met hem) zit te wachten en dat hij echt niet hoeft te verwachten dat ik met hem mee naar huis ga. Hij ziet dat helemaal zitten en die avond zitten we samen in de bioscoop. Hij blijkt toestemming om mij mee uit te vragen aan een gezamenlijke vriend te hebben gevraagd. Nog meer pluspunten. Nadat ik hem thuis heb afgezet breng ik gelijk verslag uit bij vriendinnen. Ik vertel dat de date gezellig was maar niet van hoog niveau “Wat een sukkel” hoor ik van een vriendin. Ik vertel dat hij mij niet heeft proberen te zoenen “HOMO!” Roept andere vriendin mij toe. Ik vertel dat hij er bijzondere geloofsovertuigingen op na houdt “Wat een freak!!” Is de reactie van weer een andere vriendin.

Toch blijven ‘date’ en ik contact houden. We praten veel en het niveau van onze gesprekken wordt steeds hoger. Hoewel vriendinnen schreeuwen dat ik bij hem weg moet blijven omdat hij mij claimt, een slecht gevoel over mezelf aanpraat en vooral bijzondere gewoontes heeft, blijf ik contact houden. Er was nou eenmaal een klik en ik vond hem leuk. Hij komt speciaal naar mijn werk gereden om mij 5 minuten te zien en mij naar mijn auto te lopen om mij vervolgens een kus op mijn voorhoofd te geven en weer naar huis te gaan. Ik zie hem op een feest en we zoenen met elkaar. We hebben het leuk en gezellig.

Nog steeds hebben we veel contact. Hij vertelt voor mij gevallen te zijn en niet anders wil dan mij meer zien. Ik leg hem uit dat het gevoel niet wederzijds is maar ik er wel voor hem zal zijn. Als goede vriendin. Als steun. Hij blijkt namelijk veel problemen te hebben en ik laat mij niet afschrikken ondanks waarschuwingen van mijn vriendinnen. We spreken af anderhalve week later uit eten te gaan.

Die zondag is het feest. Hij vraagt mij hoe het is in de stad en ik vertel dat ik niet in de stad ben maar bij vrienden van mijn ouders, 2 straten bij hem vandaan. Een half uur vloeken, schelden en beschuldigingen is het gevolg. Waarom ik hem niet heb gevraagd. Daar komt het op neer. Ik vraag hem te kalmeren en meld hem dat ik niet zomaar iedereen kan uitnodigen omdat ikzelf op visite ben. Nadat hij nog een half uur compleet uit zijn plaat gaat omdat hij niet ‘zomaar iedereen’ is vraag ik hem op te houden en weer contact op te nemen als hij is afgekoeld. Dit is tegen dovemans oren gezegd en weer krijg ik een bak ellende over mij heen. Dat ik geen rekening met hem hou. Dat ik met zijn gevoelens speel. Dat ik hem als vuil behandel. Allerlei verwijten worden mijn kant op gesmeten en na een uur houdt hij eindelijk op met de mededeling dat ik maar contact met hem op moet nemen als ik snap dat ik hem slecht behandeld heb.

Ben ik nou gek of is hij compleet van de pot gerukt?

Iedere vrouw heeft meer dan 1 tas. Gewoon omdat je tas niet bij iedere outfit staat. We willen zo vaak mogelijk van tas wisselen maar daarbij lopen we tegen een aantal problemen aan. We hebben teveel in onze tas zodat het niet handig is om even van tas te wisselen of we vergeten dingen over te gooien. Of we hebben zoveel in onze tas dat we niets meer kunnen vinden. Maar daar is iets op gevonden! Bij tasjeintas.nl verkopen ze tasorganizers. Dit is een tasje waarin je alle spullen kunt opbergen en deze kun je gemakkelijk van de ene in de andere tas zetten. Trés simple, hah.

Maar is dit nou wel zo handig als deze site ons voorschrijft?

Aangezien ik een aantal basisbehoeften in mijn tas wil hebben en ik geen zin heb om deze over te gooien heb ik alles in drievoud. Ik heb dan ook 3 tassen die ik het meeste gebruik. Overal zit een fles deodorant, pakje hygiënische doekjes en een aansteker in. Maar met het wisselen van tas vergat ik toch regelmatig mijn bril en zonnebril mee over te laden waardoor ik later al zat te balen als ik deze nodig had. Verder heb ik altijd mijn portemonnee, telefoon, sleutels, agenda en sigaretten in mijn tas. Dus besloot ik een tasjeintas te kopen.

Tas in tas

tasje vol geladen

Op deze website kun je verschillende maten krijgen. Je hebt Small, een tasje van 21 cm breed, 13 cm hoog en 6 cm diep. Daarna krijg je Medium die 23 cm breed is, 15 cm hoog en ook 8 cm diep. Ook is Large nog verkrijgbaar met een breedte van 25 cm, een hoogte van 17 cm en een diepte van 10 cm. Alle modellen zijn verkrijgbaar in basiskleuren of exclusieve kleuren. Voor de exclusieve kleuren betaal je iets meer. Ook zijn er nog andere soort tassen te verkrijgen zoals luiertassen en mobieltasjes.

voorkant

zijkant

Ik besloot een effen zwarte te bestellen in de maat Medium. Ik heb gekozen voor een zwarte omdat de tas toch in mijn tas zit en niemand de kleur zal zijn, dus in mijn ogen het niet uitmaakt welke kleur je neemt. Aangezien ik altijd een behoorlijk aantal spullen bij mij heb vond ik een kleine te klein, maar omdat ik wel wilde dat hij in alle tassen past ben ik bij een Medium uitgekomen. Hiervoor betaalde ik € 21,– en kwam er later nog 2,40 aan verzendkosten bij.

binnenkant

binnenkant

Toen ik de tas binnen kreeg moest ik even 2 keer kijken. Was dit echt het medium model wat ik besteld had? Toen het hem toch bleek te zijn heb ik mijn handtas leeggegooid en ben ik begonnen met het inladen van het tasjeintasje. Nou is mijn portemonnee vrij groot, maar deze vulde gelijk het gehele middelste vak. Aan de zijkant zitten nog wel 2 vakjes waar ik nog net mijn hygiënische doekjes in gepropt kreeg. Fles deo ernaast en het vak zat vol. Aan de voorkant zit 1 groot vak waar mijn telefoon mooi in past en 4 kleine vakjes voor lippenstift, vijlen, pennen of wat jij er in wilt stoppen. Ook zit er nog een keykoord aan, maar het elastiek waarmee deze aan de tas zit, ziet er in mijn ogen niet stevig genoeg uit om mijn gehele sleutelbos aan te hangen. Aan beide zijkanten zit een vak waar precies mijn medium pakje sigaretten en een aansteker in kan. En aan de achterkant zit 1 groot vak waar mijn agenda in past. Hoewel ik het tasje helemaal vol gepropt heb, heb ik nog steeds mijn bril, zonnebril en sleutels over die niet meer in de tas passen. Maar misschien heb ik ook wel gewoon teveel spullen bij me.

achterkant

Eindoordeel: Voor € 21,- krijg je een aardig klein tasje waarin ik nog niet al mijn spullen kwijt kan. Ik vind het dus behoorlijk prijzig maar het is wel een ideale uitvinding, vooral voor alle kleine spulletjes die altijd los in je tas liggen of in kleine vakjes zitten waardoor je ze vergeet over te laden. Hoewel ik niet al mijn spullen kwijt kan in deze tas vind ik het toch wel heel erg handig en zal ik zeker mijn spulletjes erin laten zitten zodat ik nog vaker van tas kan wisselen zonder al te veel te vergeten.

Wat vind jij van tasjeintas? Kende je ze al of heb je er zelfs zelf al een?