Talent of Toeval?

source: weheartit.com

Ik heb een talent. Of misschien is het beter een gave te noemen. Hoe dan ook, ik ben hier erg goed in. Beter dan andere mensen. Sterker nog, ik heb nog nooit mensen ontmoet of zelfs maar van gehoord die dit ook kunnen. Ik ben de enige in mijn soort. Misschien is het leven wel één groot complot en doen andere mensen het wel expres zodat het lijkt dat ik een talent heb. Of het is gewoon kei hard toeval. Ik hou het op het laatste.

Waar ik het over heb? Producten eten of drinken die vervolgens uit de handel gehaald worden. Expres doe ik het niet. Nee, het is echt puur toeval. Ik ben gewoon een hele moeilijke eter. Ik lust bijna niets. En als ik dan iets vind wat ik echt heel lekker vind, dan is het vervolgens nergens meer te krijgen. Geloof je het niet? Hier wat voorbeelden.

Dubbel Frisss appel-zwarte bes Light – iedere dag dronk ik een literpak (ja mensen, dubbel frisss zat eerst in liter pakken voor dit de bekende 1,5 liter pakken werken). Wekelijks kocht mijn moeder de halve voorraad van dit product om mijn dorst te lessen. Ik dronk namelijk niets anders. Alleen dit. Tot op een dag het niet meer te krijgen was. Wel de niet-light versie, maar die vond ik niet zo lekker. Dus ik moest overstappen. Carly dronk geen Dubbel Frisss meer.

Punica Multivitamine – Geen Dubbel Frisss meer? Dan gaan we toch Punica drinken. Niet bij iedere supermarkt verkrijgbaar, dus ging mijn moeder trouw iedere 3 weken naar de Plus supermarkt om de 30 (!!) Bestelde flessen op te halen. Want ja, die 4 flessen die deze supermarkt op voorraad had, was te weinig. Dus bestelde wij ze gewoon. Tot we te horen kregen dat ze uit het assortiment waren gehaald. No biggie, halen we ze toch bij de Jumbo. Think again, die besloot ze ook maar uit het assortiment te halen. Maaarrrr ergens in Friesland zit een supermarkt die ze nog wel verkoopt. Nou ben ik niet zo wanhopig dat ik vanuit het brabantse land naar Friesland rij om wat te kunnen drinken, maar mijn Friese schoonzus brengt braaf 30 flessen mee zodra zij bij haar ouders komt. Voor zolang er nog te krijgen zijn…

Camel Full-flavor - Jawel! Zelfs mijn sigaretten moeten lijden onder mijn gave. Al jaren zat er trouw een rood pakje sigaretten in mijn tas. Camel Full-flavor. Al jaren genoot ik van deze kankerverwekkende stokjes. Tot ik vrolijk naar mijn vertrouwde supermarkt huppelde voor een nieuw pakje en ik de teleurstellende woorden te horen kreeg: niet meer verkrijgbaar. Maar zoals het een volwassen, intelligente vrouw beaamt, ben ik gewoon overgestapt op een ander merk.

Slagroom-yoghurt – Ik hoor je al denken: eej, dat is er nog wel. NEE! Slagroom-vla is overal te krijgen maar slagroom yoghurt niet. Ik ben niet zo’n toetjes-eter, maar voor dit goedje kwam ik mijn bed uit. Heerlijk. Maar helaas, niet meer te krijgen.

Nog zo’n toetje - Ik weet de naam niet meer. Het was een grote bak met 2 kleuren pudding erin. Iets van yoghurt en iets van een fruit substantie. Die moest je dan door elkaar scheppen en dan had je het meest lekkere toetje ooit. Soort van grote bak danoontje. Ik weet nog dat de reclame, die altijd op tv kwam, iets was met kleine poppetjes. Vaag, ik weet het. Maar ik vond het lekker. En nu is het niet meer te krijgen.

Coebergh Sparkle – afgelopen zomer heb ik heel wat uurtjes doorgebracht in mijn jacuzzi (opschep, opschep). Gezicht in de zon, bubbels om mij heen en in mijn hand een ijskoud glaasje Coebergh Sparkle. Het goede leven. En nu? Nu ben ik al een maand opzoek naar deze drank, maar mijn 3 vaste slijters (voor zover ik die heb) melden mij allemaal hetzelfde: “sorry mevrouw, die zit niet meer in ons assortiment”. Maar ik geef nog niet op! Al moet ik het (net zoals mijn Dr. Pepper Zero, die niet in Nederland verkrijgbaar is, maar dus wel in mijn koelkast staat) uit het buitenland laten overkomen. Ik zal niet rusten voor ik de laatste fles Coebergh Sparkle in mijn handen heb.

Toeval? Het zal best. Maar ik vrees voor de dag dat ze mijn geliefde zaanse mayonaise uit de handel halen, dan zal ik pas echt ontroostbaar zijn.