source: weheartit.com
Dat ik slecht ben ik ziek zijn heb ik jullie de laatste keer al uitgebreid verteld. Dat ik in de afgelopen 3 maanden 4 keer keelontsteking had viel dan ook niet echt in goede aarde bij mijzelf. Door deze ontstekingen moest ik keer op keer aan de antibiotica wat er weer toe leiden dat ik steeds een schimmelinfectie kreeg. De laatste keel ontsteking ging echter gepaard met een blaasontsteking en een schimmelinfectie, die weer omsloeg in een ontsteking op een plaats waar wij vrouwen geen ontsteking willen hebben, if you know what I mean, en door al deze ontstekingen heeft ook mijn psoriasis besloten om zich met spoed uit te breiden. Oftewel, ik was doodziek en verging van de pijn. Ik was misselijke van de tramadol, had last van mijn maag van de paracetamol en hoewel ik 4x per dag mijn tanden poets zien mijn tanden groen van de antibiotica en nog altijd ging ik niet vooruit. Tijd voor de dokter om mij eens door te sturen.
Natuurlijk wist ik zelf allang wat het probleem was, ik was 4 jaar geleden namelijk al eens op het matje geroepen bij de KNO arts maar met een goede smoes heb ik mij toen onder een operatie uit kunnen praten. Dit keer ging mij dat minder goed af. De kno arts keek in mijn keel, zette grote ogen op en greep naar de telefoon. Mijn amandelen moeten er namelijk met spoed uit. Nou zou je denken, amandelen eruit is niets, dat doen ze bij zoveel kinderen. Paar ijsjes eten en weer gaan. Nou, bij volwassen schijnt dat toch iets anders te gaan. Verschillende ervaringsdeskundige om mij heen hadden mij al gewaarschuwd maar zelfs de KNO arts en haar assistente waarschuwde mij voor deze uiterst pijnlijke operatie. En ik ben niet goed met pijn.
In mijn hele leven ben ik nog nooit geopereerd, nog nooit onder narcose geweest en heb ik zelfs nog nooit in een ziekenhuis bed gelegen. Ik ken wel blind de route in het ziekenhuis en heb iedere specialist al eens bezocht, maar een operatie is toch wel andere koek. Daarbij heb ik een serieuze fobie voor naalden en een pijngrens nog lager dan het IQ van barbie uit Oh Oh Cherso. Gelukkig heb ik een heel team van verzorgende achter mij staan. Vriendje is een expert in verzorgen en ook mijn moeder is een echt verzorgend typetje, dus qua verzorging zal ik niets te kort komen.
Maar toch schijt ik in mijn broek bij het vooruitzicht aan 10 november 2011, de dag dat ik afscheid moet nemen van mijn amandelen.
Ja, waarom is dat eigenlijk, dat het bij volwassenen veel erger is? In ieder geval: veel sterkte!
Goede belichting van wat je te wachten stond. Sterkte met het infuus en hopelijk ben je snel weer de oude, maar dan zonder amandelen.
Hopelijk viel het mee en ben je nu aan het opknappen. Beterschap!