Buikgriep, honger en meer van dat soort dingen

Het moest er toch een keer van komen. Niet dat ik er op zat te wachten, maar echt te vermijden was het niet. Ik heb het wel geprobeerd. Met alle kracht die ik in mij had. Ik heb geprobeerd mijzelf wijs te maken dat het niets was. Leuk voor even. Niets serieus. Gewoon een soort van vakantieliefde. Maar dan zonder verliefdheid. Friends with benefits zonder vriendschap. Scharrels zonder sex. Dat soort dingen. Alles wat leuk was en goed voelde maar dan zonder verplichtingen. Gewoon leuk zoals het is. Want gevoelens kwamen er toch niet bij kijken. Nee joh, ben je gek. Verliefd worden doe ik toch helemaal niet aan.

En dus gingen we een avondje film kijken. Zonder verplichtingen. Zonder dat hij iets van mij verwachtte. Gewoon film kijken en een beetje oppervlakkig kletsen. Net zoals onze allereerste date, die toen onwijs was tegen gevallen. Zo iets. Maar dan bij hem thuis. En zo ging het ook. Op die wilde zoenpartij, aan het einde van de avond, na. Daarna zouden we elkaar weer een tijd met rust laten, want gevoelens hebben we niet voor elkaar en ik heb ook gewoon een leven. 2 dagen later zat ik weer op de bank bij hem. Verwikkeld in en heftige tong worstel match. Die kriebels in mijn buik negerend. Dat had immers niets met hem te maken, maar met het feit dat het gewoon even geleden was voor mij.

Dat we dezelfde humor hebben is vanaf dag 1 duidelijk maar dat we ook uren, nachten, dagen lang met elkaar konden praten was een beetje verrassend voor mij. Maar wel leuk. Verbazingwekkend. Dat ook. Maar wel leuk. Dat ik mij zo thuis voelde dat ik na 2 weken al bleef slapen had ook niets met verliefdheid te maken. Maar met vertrouwen. Er was immers niets gebeurd. Op een halve nacht zoenen na. Maar we voelen dan ook niets voor elkaar. Ik in iedergeval niet voor hem. Hij is leuk ja. Maar dat zei ik al eerder Ik vind het leuk om bij hem te zijn ja. Maar verliefd? Nee joh. Buikgriepje. Dat moest het zijn.

En zo gingen wij door. Steeds meer tijd met elkaar doorbrengen. Steeds meer zoenen en ik bleef steeds vaker slapen. En dan ook echt slapen. Al geloofd geen hond dat. Maar dat maakt niet uit. Als wij maar beter weten. We gingen steeds meer samen doen. Van boodschappen tot verjaardagsfeestjes. Wij deden het samen. Maar niet omdat we een relatie hadden, gewoon omdat we het leuk vonden om met elkaar om te gaan. Mijn buikgriep werd steeds erger en vooral op de momenten dat ik hem aan zag komen lopen ging mijn buik als een gek tekeer. Geen verliefdheid. Honger. Zulke dingen.

Tot op een avond het niet bij zoenen bleef. De kleding stukken lagen door heel mijn kamer gegooid. Een lege condoom verpakking op mijn kussen en de krassen op zijn rug. Terwijl ik languit op mijn rug lig bij te komen met een sigaret in mijn handen komt hij tegen mij aangerold. Of het nou klaar is. Of hij nu eindelijk van de daken mag schreeuwen hoe verliefd hij is. Dat hij mij leuk vond had hij wel vaker aangegeven. Maar verliefd? Dat was ook voor mij nieuw. Terwijl ik hem verbaasd aankijk komen er woorden uit zijn mond die hij uit een of andere film gejat moet hebben “Mag ik je vanaf nu alsjeblieft mijn vriendin noemen?” Uit automatisme wil ik nee zeggen maar mijn buikgriep en honger spelen spontaan op en zelfs mijn tenen tintelen. Een verlaat orgasme? Of zou het dan toch…. Als ik mijn mond open doe en mezelf ja hoor zeggen weet ik niet wie ik meer verbaas. Mijn lichaam in iedergeval niet want ik word overvallen door een gelukzalig gevoel.

Ik denk dat het toch tijd word om het toe te geven. Ik ben stapelverliefd op een man die ik nu godzijdank mijn vriend mag noemen.